Veel beschrijvingen van autisme richten zich op negatieve kanten, de eigenschappen die autisten afwijkend maken van de norm: sociaal onhandig, (te)veel interesse in een bepaalde onderwerpen, snel overprikkeld. De taal is gericht op afwijkend en dus stoornis. Los van hoe kort door de bocht die voorbeelden zijn, maakt het verdrietig zo naar autisme te kijken. Want het zijn alleen maar symptomen, die als negatief worden gezien maar dat wellicht helemaal niet zijn. Want de oorzaak is best heel cool.
Liever benadruk ik de rijkdom; zo’n hyperactief brein dat gaat als de brandweer. Op alles! En dingen die je aan mensen met autisme merkt hebben daar weer mee te maken: met zo’n brein ga je al snel alles overdenken, moet je extra uitrusten en is een gedachtelijn al associërend snel in iets anders veranderd. Ook omdat zo’n brein enorm veel onthoudt.
Dus interesse in bepaalde onderwerpen? Concentratie geeft rust en binnen kaders heel hard denken is lekker met zo’n brein. En overprikkeld: logisch als alles zo hard binnenkomt. Afstand nemen is dan zelfbescherming. Is dat sociaal onhandig? Of juist goede selfcare?
Boek: The autistic brain, Temple Grandin