Neurodivergentie krijgt steeds meer aandacht en dat is fijn. Als autist juich ik dat toe. Want een gemaskeerd leven leiden is voor niemand goed. Door al die aandacht en de kennis die dat oplevert hoeft niemand zich dus meer te verbergen. Alles is goed, iedereen mag er zijn.
Bijzondere hersenen hebben bijzondere talenten
Sterker nog: we kunnen niet zonder al die verschillen! Ze zijn er niet uitgefilterd in de evolutie en dus waardevol. Saskia Schepers vertelt daar mooi over in haar boeken. Bijzondere hersenen hebben bijzondere talenten die ruimte verdienen. En dat gaat verder dan een beetje voor de bühne inclusief zijn. Lees haar intelligente en positieve boeken.
Ik kreeg de autisme diagnose laat in mijn leven. Het was voor mij persoonlijk fijn om eindelijk te weten wat er al die jaren (depressies, eetstoornissen) aan de hand was, maar een activistisch werd ik er niet persé van. Mijn autisme speelt niet genoeg de hoofdrol. Bovendien vind ik autisme geen stoornis (en diagnose dus een vreemd woord): ik ben niet stuk en hoef niet gerepareerd. Zelfliefde check.
Dat ik autisme heb is niet belangrijk, dat ik goed ben in mijn werk wel. Dus:
Abnormaal is best inzetbaar
In voorbereiding op een gesprek met Piek Knijff (volg haar werk!) lees ik Empire of Normality van Robert Chapman. En dat boek laat een wrange smaak in mijn mond na. Want het -we vieren de diversiteit- denken kan wat plat zijn. Autisten zien het systeem in de chaos en denken autonoom, ADHD ers lossen problemen snel op, en dyslecten zijn vrijdenkers. En in dat frame worden we rendabel, inzetbaar. We kunnen met wat aandacht en aanpassingen best functioneren in de kantoortuin. En dan zijn we goed voor het verdienvermogen van het bedrijf!
Braaf
Chapman waarschuwt hiervoor: het denken over mensen als economische asset doet geen recht aan wat mensen zijn. Want ben je ook welkom als je na gedane inspanning depressief in bed ligt? Of geen kantoorkleren wil dragen en een hekel hebt aan makeup? En is de beroemde autistische eerlijkheid ook welkom als het even niet uitkomt?
Beter ben je braaf: je mag jezelf zijn, maar er zijn grenzen.
En dat geldt natuurlijk voor iedereen. Je past je aan aan waar je bent, we zijn sociaal lenig. Maar voor veel autisten is die sociale lenigheid een complexe veeleisende inspanning. (Die meer moeite kost dan het werk zelf.) Aandacht en aanpassingen zijn dan fijn, maar hebben vaak nog steeds het verdienvermogen als motivatie. Voor in paniek naar de muur kijken zijn geen uren beschikbaar. Inclusie-light.
De hoogfuntionerende neurodivergenten redden zich daarmee wel. Maar een wezenlijke verandering is het niet aldus Chapman. Want als maatschappij moeten we ons niet richten op geld en groei, maar op balans. Met plek voor iedereen. Marxisme.
Mijn (kleine) stap: ik presenteer mezelf voortaan autist. En activist. Dan verandert de wereld vanzelf mee.
liefde <3
Meer inzichten in mijn autistische brein? Koop mijn graphic novel bij je lokale boekhandel of bij mijn fijne uitgever!
