Mijn hele leven houd ik al van instructies. En dan bedoel ik niet de handleiding bij een apparaat, maar de instructies over hoe te leven. Ik zou het liefst mijn hele leven studeren (heldere stappen op weg naar doel) en ik houd van het strakke regime van saaie hotels (ontbijt van 8 tot 9, en wel even reserveren).
Als ik geen instructies heb raak ik de weg wat kwijt. Planten water geven? Wanneer moet dat dan? En stofzuigen, wanneer is dat? En lunch? Hoe moet dat precies? Zulke saaie dingen vind ik het moeilijkst. Ik vlucht in wat ik veilig achter de hand heb: denken en dingen maken. Naast een stapel afwas, zonder te eten en tussen dooie planten.
Alledaagse instructies
En dus: ga ik af en toe naar de dokter voor een instructie over hoe te leven (die ik zelf van te voren al kan bedenken) en vraag ik mijn lief om te appen rond etenstijd (want een wekker zet ik uit) en doe ik mijn BTW aangifte op tijd (dat stond in de mail). En werk ik graag voor opdrachtgevers: er is een vraag of een doel en dan bedenk ik een oplossing.
Veilig zijn: de omgeving als instructie
Niet alle instructies zijn opzettelijk; soms is een instructie een omgeving. In ons gezinsleven thuis ben ik blij en ontspannen (kinderen komen thuis, we gaan eten maken). We nodigen graag mensen uit te komen eten (ik ga opruimen en schoonmaken). De mensen om me heen veroorzaken de duidelijke structuur. Datzelfde geldt voor werkomgevingen.
Vrij werk huh?
Toch is de helft van mijn werk vrij werk, zonder opdracht, zonder deadline, zonder kaders en alleen. Hoe kan dat? En hoe lukt dat?
Ik ben opgevoed met het idee dat je nuttig moet zijn voor de wereld. Dat gekoppeld aan mijn extreme rechtvaardigheidsgevoel vormt samen mij superinstructie.
- Superinstructie: Alles wat ik maak en doe verandert iets ten goede.
- Binnen dat idee bedenk ik dan kleinere instructies: ik ga maken en maakonderwijs toegankelijk maken (lekkersamenklooien.nl), ethiek makkelijk (goedmaken.org), autisme begrijpelijk (boek en site) en ik ga de schoonheid van de dood laten zien (volgt). Er komen altijd dingen bij.
- En daarbinnen ontstaan dan projecten, al dan niet met partners of klanten (concretere en kleinere instructie),
- en producten (nog kleinere instructie).
- En tenslotte is daar dan de week- en dag instructie: een lijstje met taken.
Ik houd me natuurlijk niet altijd aan de instructie, als ik geen zin heb doe ik het anders. En alles verandert voortdurend in mijn hoofd en onder mijn handen. Maar toch: als ik ben voorbereid ben ik vrij en kan ik ontspannen denken en dingen maken.
Want dat is de grap van instructies: ze geven ruimte. Als ik de saaie (moeilijke) taken volgens een instructie kan doen kosten ze geen energie. En kan ik me richten op het beste: Maak de Wereld mooier. Mijn grootste superinstructie is ook mijn makkelijkste, daarbinnen is mijn veilige chaos.
<3
Meer inzichten in mijn autistische brein? Koop mijn graphic novel bij je lokale boekhandel of bij mijn fijne uitgever!
