Als je autisme hebt verander je vanzelf in een activist. De jarenlange ervaring van je moeten aanpassen aan een wereld die niet echt past maakt je moe, en uiteindelijk boos. Want waarom moet ik me zo aanpassen! Kan iemand zich een keer aan mij aanpassen?!
Ik las Don’t Mourn for Us
Het is een essay uit 1993 geschreven door autisme activist Jim Sinclair. De kern: autisme is geen ziekte of probleem, het is de kern van wie je bent als autist. Je kunt het niet uitdoen of wegdoen. En als andere mensen dat moeilijk vinden is dat hun probleem.
Hij schrijft voor ouders van het autistische kind:
Autism is a way of being. It is not possible to separate the person from the autism. Therefore, when parents say, I wish my child did not have autism,
what they’re really saying is, I wish the autistic child I have did not exist, and I had a different (non-autistic) child instead.
Read that again. This is what we hear when you mourn over our existence. This is what we hear when you pray for a cure.
Ik hoorde het ook: ‘Ik hou van je, maar dat stuk vind ik wel moeilijk’. Het voelt of ik word gevraagd of ik alsjeblieft zou kunnen bestaan zonder dat onaangepaste lastige deel.
Dat doet ontzettend zeer. Het enige gevolg is dat ik het maskeren naar een nieuw niveau til, en dat ik daarna uitgeput dieper dan ooit val. Lekker onaangepast. Want autisme is in de kern van wie ik ben. Niet moeilijk, ook niet vervelend, wel fijn eigenlijk. Maar wel anders.
The tragedy is not that we’re here, but that your world has no place for us to be.
Als autist kun je dus alleen activist zijn. Vechten voor een plek in de wereld die wel lekker past. Zodat we lekker onszelf kunnen zijn. Want ik ben gewoon goed zo.
<3 liefde
Meer inzichten in mijn autistische brein? Koop mijn graphic novel bij je lokale boekhandel of bij mijn fijne uitgever!
