Een boek schrijven is schrappen. En meer schrijven. Dan tekenen, dan weer schrappen, opnieuw tekenen. Herordenen, opnieuw schrijven en tekenen. Proefprints maken, corrigeren. Het project stoppen.
Feedback vragen.
Toch weer doorgaan. Tekenen, weggooien. Te weinig hebben, teveel. Niet het juiste, of juist wel. Enfin.
Het schrijven van een boek is nooit klaar. Het is hooguit semi-klaar. Omdat de deadline dat zegt. En het maximaal aantal pagina’s. En omdat de proeflezers zeggen dat het goed is. En de uitgever.
Dus hier is het: V12 (denk ik ongeveer): Slim genoeg om gek te zijn. Vanaf 26 november in de winkel.
Nu maar hopen dat het echt goed is.