Ik heb de meest gemiddelde schoenmaat die er is. Maar stel je voor dat ik met mijn maatje 39 in een wereld zou leven waar maat 30 de norm is?
Als kind had ik er niet zo’n last van. Mijn ouders waren heel open minded en er was vertrouwen dat ik me op een gegeven moment tot normaal zou ontwikkelen. Een onbezorgde kindertijd.
Maar bij aanvang van de pubertijd werd het probleem steeds zichtbaarder.
Maat 35
Maat 36
De hoop dat het zou stoppen…
Maat 37, 38 zelfs.
En uiteindelijk maat 39.
Dat was slikken. Maar: we leven in een tolerante maatschappij, het zou vast meevallen. Er zijn oplossingen voor maat 39. En die vallen best mee. Met de juiste ondersteuning kun je een normaal leven leiden. Je moet er mee leren leven.
Maar: mensen denken van alles over je. En veel aanbod past gewoon niet. En je krijgt soms echt stomme adviezen. Dat voortdurende onbegrip en gevoel van niet passen doet zeer.
Maar mijn schoenmaat is net zoiets als mijn neurodiversiteit. Een klein onderdeel van mij, maar niet erg belangrijk. Tot de buitenwereld het belangrijk maakt.